دوشنبه - ۱۳۹۷/۰۴/۰۴
صفحه اصلی >> مقالات >> یاداشت مدیر >> روز سیزده ، بدر، یا ، طیبعت ، بدر؟

روز سیزده ، بدر، یا ، طیبعت ، بدر؟

از قدیم ا لایام روز سیزده فرورددین را در فرهنگ ایرانیان باستان ، روز طبیعت و سیزده بدر می خوانند. ایرانیان در قرون گذشته ، آغاز بهار را سال جدید خورشیدی قلمداد و دوازده روز ابتدای ماه فروردین جشن گرفته و به دید و بازدید اقوام ( صله ی رحم ) می پرداختند. در این جشن به آداب و رسوم خاصی پایبند بوده که امروزه برخی از آن آداب و رسوم در بین مردم دیده می شود.

در روز سیزده فروردین به باغ و بستان ، دشت و صحرا و کوه وجنگل می رفتند که در این جشن و شادی ، اعضای خانواده و فامیل دور هم گرد می آمدند و کینه ها و کدورت ها را از دل خارج و در دامن طبیعت رها و سال جدید را با شور و نشاطی فراوان آغاز و زندگی خود را با کار کوشش اعم از کشاورزی ، دامپروری ، تجارت و بازرگانی آغاز می کردند.

گرچه در این جشن و شادی برخی آداب و سنت های انحرافی و خرافی دیده می شو د ولکن آداب و سنت های پسندیده ایی را در دل خود جای داده است که می توان برخی از آنها را بر شمرد:

یک- نو شدن طبیعت در آغاز فصل بهار که نشانه ی آن سرسبزی و خرمی است بشر آنرا مبداء شادی و نشاط برای حیات و زندگی خویش می داند . واین نکته اولین درس زندگی انسان از طبیعت است .که از مواجهه با آن می آموزد.

دو- جشن ، شادی و نشاط در این ایام به منزله ی دورریختن اند یشه های پلید ، کینه و عداوت است بخصوص از بین طایفه ، اقوام، فامیل ها ، دوستان و آشنایان و حتی محله می باشد.

سه – جمع شدن اعضای خانواده اعم از فرزندان ، نوه ، دایی ، عمو ، عمه خاله و فرندان آنا ن نماد به دور ریختن کینه ها و دشمنی ها و به عبارتی ایجاد آشتی ، صفا و صمیمیت است.

چهار- انجام بازی بخصوص بازی های قدیمی ایرانی در بین کودکان ، نوجوانا ن و جوانان در آنروز ، نشانه کار و تلاش و کوشش در راه رسیده به مقصود است.

علاوه بر آداب و سنت های مذکور در جشن نوروز و روز طبیعت در فرهنگ ایرانیا ن ، می بایست به نکته ایی بسیار مهم و حیاتی توجه کرد و آن نکته این است چگونه جشن نوروز باستانی را در روز سیزده بدر و در روزی که در تقویم ملی به عنوان روز طبیعت از آن یاد می شود، می بایست سپری نمود و به پایان برد ؟

درست است که از نظر آموزه های دینی بخصوص در قرآن کریم و روایات اهل البیت (علیه السلام ) طبیعت برای رشد و نمو وتعالی حیات بشر خلق شده است و از سوی دیگر در نهان انسان قوه عقل ، شعور و اداراک قرار داده شده که بتواند از مواهب موجود در طبیعت استفاده درست و بهینه نماید و برهمین اساس ، اخلاق و فرهتگ رفتار انسان با طبیعت معنا پیدا می کند.

یکی مسائل و مشکلات اساسی انسان در عصر حاضر ، مسئله چگونگی مواجهه با طبیعت و نحوه ی استفاده از آن است. انسان تنها مخلوق در نظام آفرینش است که به نظام و قانون حاکم بر طبیعت تن نداده و برخلاف سایر موجودات ، نه تنها از آن نظام و قانون پیروی نمی کند بلکه به حقوق طبیعت نیز بی احترامی می کند.

فصل بهار که آغاز رویش و سرسبزی طبیعت است انسان نیز به فضای طبیعت می رود تا از شادابی و سرسبزی آن بهره ها ببرد ولکن در مواجهه با طبیعت اخلاق و فرهنگ بهرمندی از طبیعت را بفراموشی می سپارد و طبیعت را مملو از زباله های مواد زاید و غیرقابل تبدیل و بازگشت به طبیعت می کند و حتی برخی اشخاص با برپایی آتش در محیط طیبعت و جنگل ، خصوصا در فصل گرما و تابستان ، موجب بروز آتش سوزی می شوند

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سوال امنیتی: