جمله ای که نباید به کودکان بگوییم!

اگر به کودک یا نوجوان خود بگوییم “مشکلت چیه؟ چه‌ات شده؟” ؟ اگر لحن و صدای‌مان مهربان باشد و قصدمان فقط همدردی و شنیدن حرف‌های او باشد هیچ اشکالی ندارد. اما معمولا هنگامی‌که پدر یا مادر خیلی برافروخته و عصبی از کودک باشد لحن این جمله را بسیار متفاوت از لحن همدردی می‌شنویم. ممکن است پدر یا مادر دست خود را در هوا تکان دهد و با ناامیدی این سوال را از کودک بپرسد. در این صورت، این سوال تبدیل به پرسشی می‌شود که وجود نوعی نقص در کودک را نشانه می‌گیرد.

اما هدف ما والدین، این نیست؛ درست است؟ هیچ پدر و مادری کامل و بی‌نقص نیست و ما به طور مداوم در حال یادگیری و رشد هستیم و همگی اشتباهاتی می‌کنیم. اما باید وقتی عصبی و ناراحت از فرزندمان هستیم این یک جمله را تحت کنترل بگیریم و از گفتن آن صرف نظر کنیم.

چرا؟ هنگامی‌که یک فرد بزرگسال مورد اعتماد (شخصی که کودک در مورد همه چیز به او وابسته است) تاکید می‌کند که کودک اشکال خاصی دارد، کودک این موضوع را درونی‌سازی و باور می‌کند. آن‌ها از خود خواهند پرسید که چه اشکالی دارند و قادر به یافتن پاسخ این پرسش نیز نخواهند بود. ممکن است به تجارب و دانش محدود خود بسنده کنند و به پاسخی برسند که احتمالا اشتباه است و تاثیر بسیار زیادی بر روح و روان آن‌ها خواهد داشت. گاهی این پاسخ بسیار گسترده است، مثلا “من به اندازه‌ی کافی خوب نیستم” یا “من آدم بدی هستم”. ممکن است از بین بردن ویران‌کنندگی این پیام‌های درونی شده یک عمر طول بکشد حتی اگر از درمان و مشاوره استفاده شود.

در عوض، چه کنیم؟ به طور مستقیم در مورد رفتاری که نگران هستید صحبت کنید اما اجازه دهید که کودک بداند هنوز هم برای شما فردی خاص است و شما او را دوست دارید. شما فقط یک رفتار خاص را در مورد او نمی‌پسندید و از او می‌خواهید که سعی کند این رفتار خاص را اصلاح کند. هرگز این مسئله را به تمام وجود او نسبت ندهید و او را شرمنده نکنید. حمل احساس شرمساری برای کودکان و حتی بزرگسالان بسیار سخت و دشوار است و همچنین رهایی از این حس نیز کار بسیار مشکلی است

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سوال امنیتی: