درمان گیاهی افسردگی

غمگین شدن، یک واکنش قابل انتظار است که افراد در مواجهه با ناملایمات یا بدبیاری‌های شخصی دچار آن می‌شوند و ممکن است مدت زمان نسبتاً طولانی هم باقی بماند. افسردگی هنگامی رخ می‌دهد که احساس غمگین بودن تشدید شده و انجام زندگی روزانه برای شخص مشکل شود. افسردگی یکی از شایع‌ترین اختلالات روحی می‌باشد. خانم‌ها دو برابر آقایان احتمال بیان کردن علائم و مشکلات افسردگی را دارند. در بعضی موارد این وضعیت بعد از چند روز یا چند هفته به طور خود به خودی از بین می‌رود. با این حال در بعضی موارد ممکن است نیاز به کمک‌های تخصصی و حمایتی برای درمان آن باشد. در موارد شدید افسردگی که ممکن است فرد افسرده احساس یا اقدام به خودکشی کند، نیاز به بستری شدن در بیمارستان خواهد بود، تا احتمال آسیب رساندن شخص به خودش کم شود. افسردگی اغلب همراه با علائم اضطراب می‌باشد. برای مثال ممکن است به طور دائم احساس دلشوره و دلواپسی وجود داشته باشد و افکار نگران کننده به طور مکرر ایجاد شوند.

اقسام افسردگی

افسردگی انواع گوناگون دارد. شایع‌ترین آن افسردگی بنیادی است که فرد مبتلا به آن گاهی شاهد و خوشدل می‌شود و موقتاً فعال می‌گردد. نوعی از افسردگی بنیادی به افسردگی مالیخولیایی موسوم است که بیمار هیچ‌گاه از چیزی دلخوش نمی‌شود. نوع دیگر افسردگی، افسردگی روان‌پریش است که با خطر آسیب رساندن به خود و یا خودکشی همراه است. مبتلایان به این نوع افسردگی دچار اوهامند و معمولاً با خلق و خوی اندوهگین همراهند. مثلاً خود را گناهکار و غیرقابل بخشش تصور می‌کنند. در حدود ۱۵ درصد مبتلایان به افسردگی بنیادی دچار افسردگی روان‌پریش می‌شوند. نوع دیگری از افسردگی وجود دارد به نام افسردگی غیرمعمول که برخلاف نامش شایع است. علامات مرضی آن عکس علامات مرضی افسردگی معمولی است که مبتلایان کم می‌خوابند و کم می‌خورند. مبتلایان به افسردگی غیرمعمول زیاد می‌خوابند و زیاد می‌خورند و به سرعت اضافه وزن پیدا می‌کنند. به قول یکی از متخصصان برجسته‌ی بیماری افسردگی (دونالد کلاین) افسردگی غیرمعمول مزمن است نه دوره‌ای و از بلوغ آغاز می‌شود.
در این نوع افسردگی بیماران نسبت به همه‌ی امور کم توجه‌اند. نوع دیگر افسردگی، روان رنجوره است که عموماً حدود دو سال طول می‌کشد و علامات مرضی آن خفیف‌تر از افسردگی بنیادی است ولی همواره احساس ناراحتی در فرد مبتلا وجود دارد.

علل بروز افسردگی و علائم آن

افسردگی ممکن است هنگامی بروز کند که شخص با یک یا چند واقعه‌ی استرس‌زا در زندگی روبرو می‌شود. عامل شروع کننده‌ی افسردگی اغلب مربوط به از دست دادن می‌باشد. مانند از دست دادن همسر یا شکست‌های عشقی. وجود یک تجربه‌ی بد در دوران کودکی (مثل مرگ یکی از والدین) که ممکن است باعث مستعد شدن فرد برای مبتلا شدن به افسردگی در آینده شود. هم‌چنین ممکن است استعداد ابتلاء به افسردگی در بعضی خانواده‌ها بیشتر باشد.
بعضی از بیماری‌های جسمی ممکن است باعث ایجاد افسردگی شوند. مثل بعضی از عفونت‌ها، بیماری‌های عصبی، و بیماری‌های هورمونی و تغییرات هورمونی که در هنگام یائسگی و یا بعد از انجام زایمان در خانم‌ها ایجاد می‌شود نیز ممکن است باعث شروع بیماری افسردگی شود.
تعدادی از بیماری‌های روحی و روانی ممکن است به افسردگی منجر شوند. این بیماری‌ها عبارتند از: فوبیا (ترس مرضی)، بی اشتهایی عصبی (آنورِکسیانِرووزا (۱)، اعتیاد به الکل و اعتیاد به مواد مخدر).
بعضی از افراد فقط در ماه‌های زمستان دچار افسردگی می‌شوند که به آن اصطلاحاً افسردگی فصلی گفته می‌شود. افسردگی می‌تواند به عنوان عوارض جانبی بعضی از داروها نیز به وجود بیاید (داروهایی مثل قرص‌های ضد بارداری). با این حال اغلب موارد افسردگی دارای هیچ عامل ایجاد کننده‌ی مشخصی نمی‌باشند.
یک نشانه‌ی شایع افسردگی احساس غمگینی، درماندگی و بدبخت بودن است که صبح‌ها شدیدتر و در اکثر ساعات روز این احساس با انسان همراه است. سایر علائم شایع افسردگی عبارتند از:
-نداشتن علاقه و لذت نبردن از انجام کارها و سرگرمی‌ها.
-کم شدن سطح انرژی بدن.
-کم شدن تمرکز حواس.
-کم شدن اعتماد به نفس.
-احساس گناه کردن.
-اشک ریختن و گریه کردن.
-ناتوانی در گرفتن تصمیم.
-زود از خواب بیدار شدن و عدم توانایی در دوباره خوابیدن و یا برعکس، نیاز شدید به خوابیدن.
-نداشتن امید به آینده.
– دایماً به مرگ فکر کردن.
-کم یا اضافه شدن وزن.
-کاهش میل جنسی.
در یک شخص سالخورده ممکن است سایر علایم افسردگی مثل توهمات غیرمنطقی، گیجی، فراموشی و تغییرات شخصیتی هم دیده شود که این علایم گاهاً ممکن است به اشتباه به بیماری آلزایمر نسبت داده شود.
عدم توجه به بهداشت شخصی و رژیم غذایی در افراد سالخورده ممکن است نشانه‌ای از یک افسردگی زمینه‌ای در آن‌ها باشد. بیمارانی که شدیداً افسرده هستند ممکن است چیزهایی را ببینند یا بشنوند که اصلاً وجود ندارند. توهمات غیرمنطقی یا خیالات باطل نیز ممکن است ایجاد شوند. برای مثال یک شخص افسرده ممکن است به اشتباه متقاعد شود که خود او و یا همسرش با شخص دیگری ارتباط جنسی دارد به ندرت اگر بیماری افسردگی تحت درمان قرار نگیرد یک حالت گیجی و منگی ممکن است ایجاد شود که در این وضعیت صحبت کردن و حرکت کردن بیمار به میزان زیادی کند می‌شود. عدم درمان افسردگی می تواند باعث به تأخیر انداختن بهبودی از بیماری‌های جسمی شود و درد بیمار را به هر علتی تشدید نماید که این حالت می‌تواند خودش باعث بدتر شدن افسردگی شود. شخصی که شدیداً افسرده است ممکن است تصمیم به خودکشی گرفته و اقدام به این کار نماید.

نحوه‌ی درمان افسردگی

اگر افسردگی شما خفیف باشد در صورت حمایت اطرافیان ممکن است علائم آن بعد از مدتی به طور خود به خود از بین برود.
با این حال اگر برای رفع افسردگی‌تان نیاز به کمک دارید از رفتن نزد پزشک ترسی به خود راه ندهید. پزشک با انجام معاینه‌ی بدنی و درخواست برای انجام آزمایش خون ابتدا مطمئن خواهد شد که کم شدن انرژی شما و احساس بی‌حالی‌تان مربوط به یک بیماری جسمی نمی‌باشد. از شما ممکن است یک ارزیابی روانی به عمل آید تا مشخص شود که آیا به مشکل روانی دیگری که باعث افسردگی شده است و یا این که همراه با آن می‌باشد مبتلا هستید یا نه.
اگر تشخیص بیماری افسردگی در شما داده شد ممکن است درمان شما با استفاده از داروها، روان درمانی و یا هر دوی آن‌ها انجام شود. به ندرت موارد شدید افسردگی را با شوک الکتریکی درمان می‌کنند. پزشکان معمولاً برای درمان افسردگی یک دوره داروهای ضد افسردگی را تجویز می‌کنند. انواع مختلفی از داروهای ضدافسردگی وجود دارد که پزشک‌تان با توجه به آن چیزی که مناسب حال شما می‌باشد داروی موردنظر را تجویز می‌نماید. گرچه بعضی از این داروها دارای عوارض جانبی نامطلوبی هستند اما بعضی از عوارض جانبی آن‌ها ممکن است حتی سودمند هم باشد. برای مثال یک داروی ضدافسردگی که تا حدودی خواب‌آور نیز می‌باشد می‌تواند به مشکل خواب شما کمک نماید. معمولاً‌بعد از ۲ تا ۴ هفته که داروهای ضد افسردگی مصرف می‌شوند روحیه‌ی بیماران بهبود می‌یابد. اگر بعد از یک ماه مصرف داروی ضدافسردگی تغییر زیادی در شما ایجاد نشد و یا این که بر اثر عوارض جانبی داروها دچار مشکلاتی شدید پزشک‌تان ممکن است مقدار داروی‌تان را تغییر دهد. و یا این که یک داروی دیگر برایتان تجویز نماید. وقتی بیماری افسردگی شما از بین رفت باید به خوردن داروهای ضدافسردگی تا زمانی که پزشک توصیه می‌کند ادامه دهید.
درمان با داروهای ضدافسردگی معمولاً حداقل ۶ ماه طول می‌کشد. اما طول مدت درمان بستگی به این دارد که افسردگی با چه سرعتی بهبود می‌یابد و این که آیا قبلاً هم دچار افسردگی بوده‌اید یا خیر. هیچ خطری در مورد معتاد شدن به داروهای ضدافسردگی وجود ندارد اما اگر افسردگی‌تان به طور ناگهانی متوقف شده است ممکن است دوباره عود کند.
از هر ۴ بیمار مبتلا به افسردگی، ۳ نفر را می‌توان به طور مؤثر با داروهای ضد افسردگی درمان نمود. هنگامی که درمان دارویی با روان درمانی همراه باشد علایم افسردگی را اغلب می‌توان در عرض ۲ تا ۳ ماه به طور کامل درمان نمود. در موارد اندکی که اقدام به الکتروشوک درمانی می‌شود حدود ۹۰ درصد بیماران با موفقیت بهبود می‌یابند. با این حال در بعضی از افراد افسردگی می‌تواند به مدت چندین سال باقی مانده و یا این که بدون هیچ دلیل آشکاری دوباره عود نماید.

ساده‌ترین داروی ضد افسردگی

۵۰ گرم افتیمون شامی و ۵ گرم زعفران را در ۵۰۰ گرم عسل مخلوط کرده و روزی یک قاشق شربت خوری از آن میل کنید. و از مصرف ترشی‌جات و شرکت در مراسم عزاداری پرهیز کنید.

پی‌نوشت‌ها:

۱.anorexianerosa

منبع مقاله :
حاجی شریفی، احمد، (۱۳۹۵)، دائرهالمعارف گیاه درمانی ایران، تهران: انتشارات حافظ نوین، چاپ پانزدهم.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سوال امنیتی: