دوشنبه - ۱۳۹۷/۰۲/۳۱

جیغ و فریاد کودک در مکانهای عمومی

 ۳ تا ۶ سالگی
هیچ چیز مثل یک کودک گریان پر سرو صدا نمی‌تواند برنامه خرید و یا صرف غذا در رستوران را ضایع کند و به هم بریزد- نه تنها برای خود شما، بلکه برای حاضران در صحنه، چگونه می‌توانید کودک را کنترل کنید تا به همه شما خوش بگذرد؟ آیا همیشه مجبورید قبل از آماده شدن غذا و یا درست قبل از رسیدن به صندوق پرداخت در فروشگاه‌ها، محل را ترک کنید؟ خب، البته نه همیشه – بلکه گاهی اوقات.

قوانین را از قبل تعیین کنید

مادری پیشنهاد نمی‌کند: «قبل از ورود به مرکز خرید، درباره خرید از مغازه برای کودکان صحبت کنید تا بدانند چه انتظارهایی باید داشته باشند. مثلاً نمی‌توانید بگویید: ما می‌خواهیم به مرکز خرید برویم، آن جا یک مغازه اسباب‌بازی فروشی هست، نمی‌توانیم امروز وارد آن فروشگاه شویم، ولی نمی‌توانیم چیزی بخریم» و یا قبل از ورود به فروشگاه به کودک بگویید امروز شکلات و شیرینی نخواهید خرید. بدین ترتیب، او از ابتدا خواهد دانست چه چیزی مجاز است و چه چیزی خیر.

محدوده‌های فرزند خود را بشناسید

بعضی کودکان نمی‌توانند برای مدت طولانی جذب کاری شوند که شما انجام نمی‌دهید، در حالی که بعضی دیگر به حرکت و جا به جایی دائمی نیاز دارند. سعی کنید محدوده صبر و تحمل کودک را رعایت کنید، حتی اگر به معنای کوتاه کردن خرید و یا نیمه کاره رها کردن کارهایتان باشد. کودکان خیلی زود ‌بی‌حوصله و خسته نمی‌شوند و کنترل خود را از دست نمی‌دهند. انتظار نداشته باشید وقتی پدر و مادر به خاطر مثلاً خرید سرویس خواب، با یکدیگر بحث و تبادل نظر نمی‌کنند یا مادر میل دارد شش دست لباس جدید را پرو کند، کودک با تمرکز حواس بر جای خود باقی بماند. شناخت محدوده‌ها و محدودیتهای فرزندتان، مفید و مؤثر است.

کودک را در امور دخالت دهید

سوپر مارکتها و سایر فروشگاه‌های بزرگ، وسوسه‌برانگیز و تحریک کننده هستند. نور و روشنایی لامپها، تزئینات رنگارنگ، جمعیت متراکم و موسیقی پخش شونده در فضا، تحرک افراد و اشیایی که می‌توان آنها را بویید یا چشید. برای جلب توجه کودک به سمتی دیگر، از او بخواهید اقلام مورد نظرتان را از قفسه‌های مربوط انتخاب کند (لطفاً آن قوطی سبز را به من بده) حتی سعی کنید از طریق تمرین شمردن، تشخیص حروف الفبا و خواندن آنها، این تجربه به یک تجربه آموزشی تبدیل شود.

از روش «محروم سازی» استفاده کنید

در مسابقه‌های ورزشی، زمانی که بازیکنان تیمها از قوانین بازی تخطی می‌کنند، داور سوت می‌زند و بازی را قطع می‌کند تا به بازیکنان فرصت جمع و جور کردن خود را بدهد. پدر و مادرها هم باید همانند داوران ورزشی، به محض شروع بدرفتاری و قانون‌شکنی کودک او را محروم کنند. مثلاً او را از منزل بیرون ببرند و یا در کنار او روی مبلی بنشینند، در رستوران صندلی او را از کنار میز به سمت دیگری بچرخانند و یا در فروشگاه‌های مواد غذایی، برای یک یا دو دقیقه در گوشه‌ای بنشانند.

با برنامه‌ریزی قبلی

پیشاپیش درباره واکنش خود در صورت بدرفتاری احتمالی کودک تصمیم‌گیری کنید- منتظر از راه رسیدن مشکلات نشوید. مثلاً برنامه‌ریزی کنید که در صورت شروع قشقرق از طرف کودک، او را از فروشگاه بیرون ببرید و تا به پایان رسیدن ماجرا، حوصله به خرج دهید. سپس دوباره به فروشگاه برگردید و به خرید خود ادامه دهید. در چنین مواردی، قادر به نشان دادن واکنشی آرام -به علت برنامه‌ریزی اولیه -خواهید بود و عمل قاطعانه شما به کودک نشان نمی‌دهد به علت رفتار نادرستش هیچ «پاداشی» دریافت نخواهد کرد. البته، به هر حال بر پا کردن قشقرق توسط کودک، نشانه قصور پدر و مادر در تربیت فرزندشان نیست و توقع همیشه «خوب» بودن از کودک، نشانه درک نکردن و شناخت نداشتن از کودکان است.

پاداش ندهید و فریاد نزنید

پدر و مادر نمی‌توانند مهر و محبت را برای فرزندشان خریداری کنند؛ خرید یک اسباب‌بازی جدید برای او هم بندرت تضمین کننده و رفتار صحیح کودک خواهد بود. پدر و مادرها اغلب با خرید یک اسباب‌بازی و یا وعده خرید آن، به کودک به خاطر رفتار نادرستش «پاداش» نمی‌دهند. «اگر در فروشگاه بچه خوبی باشی.» کودکان دارای بهترین رفتار، کودکانی هستند که بیشترین تحسین و توجه را دریافت نمی‌کنند و نه بیشترین «هدایا» را. سر کودک فریاد نزنید. از آنجا که این رفتار موجب یکّه خوردن و جلب توجه کودکان می‌گردد، اغلب والدین به مؤثر بودن آن اعتقاد دارند. در هر صورت، دستورهای صادره خطاب به کودک هر چه بلندتر و آمرانه‌تر باشند، احتمال نافرمانی کودک بیشتر خواهد بود. داد و فریاد زدن، هیزم بیشتری است که به این آتش شعله‌ور افزوده می‌شود!

از صحنه وقوع مشکل دور شوید

اگر هنگام خرید در یک مرکز تجاری، کودک شما قشقرق بر پا کند و یا به اصطلاح آن محل را روی سرش بگذارد، چه واکنشی نشان می‌دهید؟ «کایل پروت» (۱) استاد روان‌پزشک بالینی اطفال از دانشکده پزشکی دانشگاه بیل، توصیه می‌کند: «چراغ صحنه را برای کودک خاموش کنید و پرده را بکشید؛ یعنی او را از محل خارج کنید، حتی اگر جیغ می‌کشد و لگد می‌زند و تا حد ممکن او را به حال خود رها کنید تا آرام شود. تنبیه و گوشمالی را به حداقل برسانید -در این شرایط، او به هر حال اصلاً صدای شما را نمی‌شنود» بعد از پایان قشقرق، می‌توانید جمله‌ای مانند، «برای هر دوی ما سخت بود. حالا بیا تا با هم خوش بگذرانیم».

شرایط را ارزیابی کنید

شما فرزند پیش دبستانی خود را به یک جشن تولد می‌برید. در آن جا شاهد رفتار ریاست‌مآبانه او نسبت به سایر کودکان، می‌شوید. ابتدا از خود بپرسید آیا این رفتار فرزندم، طبیعی و ذاتی اوست یا خیر. چنانچه رفتاری خارج از روال همیشگی خود دارد، ببینید او گرسنه است، خسته یا بیمار است؛ شرایطی که ممکن است موجب این رفتار او شده باشند. چنانچه قبلاً نیز شاهد چنین رفتارهای او بوده‌اید، در برابر میل خود به مداخله در قضیه، مقاومت کنید. در این شرایط، بهترین آموزگار او ممکن است بقیه افراد شرکت کننده در جشن باشند. در صورت دخالت نکردن فوری شما، فرزندتان از دیگر کودکان یاد می‌گیرد که نمی‌تواند آنها را کنترل و بر آنها ریاست کند، زیرا کودکان به او ‌بی‌توجهی نموده و با سایر دوستانشان بازی می‌کنند.

راهکار شماره ۱ مقابله با قشقرق

کوچولوی شما میل دارد به پارک برود و شما به او نه می‌گویید. او در حضور تمام افرادی که شاهد ماجرا هستند داد و فریاد راه می‌اندازد و شما را کتک می‌زند. در چنین شرایطی، دو راهکار خوب برای از بین بردن تنش وجود دارد. اولین روش، میانه روی و ‌بی‌طرفی است: با صدایی آرام و محکم (تو می‌توانی مرا عصبانی کنی) به او بگویید نمی‌تواند نظر شما را تغییر دهد و سپس او را از محل بیرون بیاورید. (می‌توانید برای مطالعه پیشنهادهای متفاوت از روشهای کنار آمدن با قشقرقها و سایر موارد در رابطه با کودکان نو پا، به سایت زیر مراجعه کنید:
(www.babycemter.com)

راهکار شماره ۲ مقابله با قشقرق

روش دیگر این است که بلافاصله کودک را محروم کنید و بعد نوعی واکنش نشان بدهید. دکتر «مارک کوپتا» (۲) نویسنده کتاب درست در مقابل غلط: چگونه کودکی با شعور تربیت کنیم، می‌گوید: در چنین شرایطی کودک را بلافاصله از محل خارج می‌کنم و در اتومبیل به او وقفه‌ای می‌دهم و می‌گویم در این باره در منزل صحبت می‌کنیم» در منزل می‌توانید به او بگویید تا مدتی اجازه ندارد تلویزیون تماشا و یا بازی کند.

او را سرگرم نگهدارید

شما همراه با گروهی از اعضای فامیل در رستوران نشسته‌اید و شام می‌خورید. دختر پنج شش ساله‌تان با غذایش ور می‌رود و بازی می‌کند؛ کاری که کودکان در آن سن هنگام ‌بی‌حوصله شدن و نیاز به توجه بزرگترها، انجام می‌دهند. خویشاوندان شما کلافه به نظر می‌رسند. دکتر «کایل پروت» اظهار می‌دارد: ابتدا با لحنی قاطع خطاب به او بگویید هنگام صرف غذاست و نه بازی با غذا. همزمان او را به گفتگوهایتان وارد و توجه او را به کارهای جالبی مثلاً شمارش تعداد افرادی که در رستوران لباس قرمز پوشیده‌اند، جلب کنید. همچنین، می‌توانید مداد شمعی یا اسباب‌بازی کوچکی همراه داشته باشید تا کودک را سرگرم نگهدارید. هر چه بیشتر بتوانید توجه کودک را به گفتگوی دور میز بیشتر جلب کنید، احتمال اینکه او در بشقاب غذایش آشفته بازاری ایجاد کند، کمتر خواهد شد. در صورت موفق نبودن این روش، به او هشدار دهید و اگر پخش و پلا کردن غذا همچنان ادامه یابد، او را از محل بیرون ببرید و او را محروم کنید.
درباره واکنش میهمانانتان؟ سعی کنید به آن گوش ندهید.

پی‌نوشت‌ها:

۱. Kyle Pruett.
۲. Mark Kopta.

منبع مقاله:
کندی، میشل؛ (۱۳۹۲)، آداب‌دانی و نزاکت، برگردان: زهرا جعفری، مشهد: به نشر (انتشارات آستان قدس رضوی)، چاپ دوم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سوال امنیتی: