دوشنبه - ۱۳۹۷/۰۲/۳۱

در برابر گریه‌ی نوزاد آرامش خود را حفظ کنید

 ۰ تا ۴ سالگی
آرامش خود را از دست ندهید. برای خود استراحتی در نظر بگیرید. مادر بودن یک شغل تمام وقت است. دائماً به وجود شما نیاز است و هیچ نوع همکاری با شما وجود ندارد. پس به خود استراحتی بدهید، حتی اگر به این معنا باشد که کوچولویتان قدری گریه کند. بدون شک، شما گاهی نیاز دارید فرصتی برای خود داشته باشید. در ادامه، توصیه‌های برای خروج سالم شما از این وضعیت ارائه می‌شود.

کارِ خانه

اندوهگین نباشید. خُلق و خوی شما بر نوزادتان تأثیرگذار است. اگر خسته و کسل باشید، او نیز کسل خواهد شد. نمی‌خواهید (یا نمی‌توانید) فرزندتان را به حال خود رها کنید، در حالی که کارهای زیاد دیگری، مثلاً انداختن لباسها در ماشین لباسشویی دارید؟ روش و ترتیب انجام کارها را بیاموزید. از اینترنت و یا تلویزیون مطالب زیادی می‌توانید یاد بگیرید و یا به کتابخانه بروید و یک کتاب «راهنمای بی‌تجربه ها» امانت بگیرید! من خود درباره هر موردی از فنگ‌شویی گرفته تا آبیاری باغچه و یوگا و اوه… حتی حسابداری کتابهای راهنما را در کتابخانه‌ها و کتابفروشیها در دسترس دیده‌ام.

از موقعیت فاصله بگیرید

کودک به هیچ‌وجه آرام نمی‌شود؟ احساس می‌کنید به مرحله انفجار رسیده‌اید؟ کودک را به زمین بگذارید. اگر همه کارها ممکن را انجام داده‌اید ولی فرزندتان هنوز گریه می‌کند، اجازه ندهید یأس و درماندگی بر شما غلبه کند. کودک را در تختش بگذارید و در اتاقش را ببندید. ده دقیقه دراز بکشید و موسیقی گوش کنید، و یا به کیسه بوکس مشت بزنید – و یا هر کار دیگری که به آرام شدن و کاهش فشار روحی کمک می‌کند. با کمی شانس، بچ بر اثر گریه به خواب فرو می‌رود، در غیر اینصورت، شما حالا دیگر شرایط بهتری برای آرام کردن او دارید. به پرستارها هم استفاده از همین روش را توصیه کنید. من شخصاً همیشه به پرستارهای فرزندانم می‌گفتم: «ترجیح می‌دهم او را روی تختش بگذارید و اتاق را ترک کنید تا اینکه عصبانی شوید.» فکر کنید اگر مراقبان کودکان فرصتی برای تمدد اعصاب و آرام شدن به خود داده بودند، چند کودک تکان داده شده می‌توانستند جان سالم به در ببرند؟

برای قدم زدن بیرون بروید

بیرون بروید. کودک را به فرد مسئول دیگری بسپارید. کفش راحتی به پا کنید و از در بیرون بزنید. بیرون نرفتن از منزل و باقی ماندن در همان حال احوال نامناسب خیلی ساده‌تر است. عذر و بهانه بیش از حد خسته بودن، بسیار ساده‌تر است. اما حتی در حال نامساعد بودن هوا و باریدن باران، هنگام بیرون بودن از خانه، از حال خوشی که پیدا کرده‌اید شگفت‌زده خواهید شد و وقتی با اعصابی آرام به منزل برگردید، حال شما از این هم بهتر خواهد شد.

تغذیه مناسب داشته باشید

خوردن آخرین تکه نان و باقی مانده ساندیج فرزندتان و سپس فراموش کردن تهیه غذا برای خودتان، بسیار وسوسه‌انگیز است. اما برای خودتان غذا تهیه کنید، غذایی مورد علاقه، حتی اگر یک سالاد باشد، و بدون عجله و شتاب آن را صرف کنید. به عنوان پدر و مادر، در این شرایط مشغولیات و کارها و وظایف شما بیش از هر زمان دیگری است و حفظ قدرت و توان خودتان بسیار ضروری است. صرف نکردن صبحانه (و همچنین ناهار) و سپس هله هوله‌ای سردستی خوردن بعد از به خواب رفتن فرزندتان بسیار ساده است، ولی این روش تغذیه نه تنها موجب ایجاد ناراحتی معده می‌گردد، بلکه برای سلامتی شما مضر است و باعث افزایش وزن می‌گردد. روزانه سه وعده غذای متعادل صرف کنید. تا احساس و وضع جسمانی بهتری داشته باشید.

به اندازه کافی بخوابید

آخر هفته‌ها با همسرتان قرار بگذارید کدام یک از شما همراه فرزندانتان زود از خواب بیدار شود. نمی‌دانید چند دقیقه بیشتر در رختخواب ماندن چه اندازه به شادابی بیشتر شما کمک خواهد کرد. یک دوش لذت‌بخش بگیرید تا از شعف سرشار شوید و روز خوبی را شروع کنید.

یک محل اختصاصی فقط برای خود شما

مکانی را تنها به خودتان اختصاص دهید. فرزندانتان اتاق و محل بازی مخصوص به خود را دارند. پدر هم ممکن است دفتر کاری برای خودش داشته باشد (در اداره و یا در منزل) و یا حتی در پارکینگ و یا زیرزمین منزل به کارهای مورد علاقه‌اش بپردازد و مامان …آشپزخانه؟ نه فکر نمی‌کنم. برای محل اختصاصی خود صندلی بزرگ مناسبی پیدا کنید – مبلهای دست دوم راحت، بهترین انتخاب هستند – چراغ مطالعه‌ای و مکان گرم و راحتی برای کتاب خواندن پیدا کنید، یا در حیاط منزل خود گوشه دنجی برای خود ایجاد کنید: صندلی راحتیِ باغچه و میز تاشو و لیوانی شربت، تمام آن چیزی است که لازم دارید. بگذارید بچه‌ها در حالی که شما به حال خودتان هستید، بازی کنند. بگذارید همه بدانند زمان نشستن شما بر روی این صندلی، بسیار برایتان محترم است. فرزندانتان می‌توانند ده دقیقه با خود بازی کنند و اشکالی ندارد در‌خواستشان برای خوراکی بی‌پاسخ بماند.

راهبردهای دراز مدت

وقتی فرزندتان به سنّی رسید که بتوانید او را به دست پرستار بسپارید و خود نفسی تازه کنید، او را عادت دهید در طول هفته زمان کوتاهی برای خود داشته باشید. گفتگو و تبادل نظر هفتگی با دوستان بزرگسال درباره مساءل مورد علاقه‌تان شرکت کنید، در محله‌تان داوطلبانه مسئوولیتی را بر عهده بگیرید. با دوستانتان یک شب از منزل بیرون بروید یا شب مخصوص مامان با زنانی که شرایطی مشابه با شما دارند، ترتیب بدهید. صورت کوچولوی شیرین شما که هنگام بیرون رفتن از خانه در رختخوابش گذاشته بودید، پس از یک استراحت چند ساعته، شیرین‌تر و زیباتر نیز به نظر خواهد رسید.

غرّش کنید، ولی فریاد نزنید

پدری می‌گفت هنگام عصبانیت، به جای فریاد زدن مثل یک خرس غرش می‌کرده است! «چه کسی کف آشپزخانه شکر ریخته است؟» واکنش خیلی بهتر و کنترل شده‌تر (و با وجود این محکمتری) نسبت به فریاد زدن و به راه انداختن دعوا به خاطر شلختگی است. این نوع واکنش، شرایط را کمی جالب توجه و بامزه می‌کند، بدون اینکه ترسناک و مرعوب کننده باشد. چون به هر حال، همه ما تمایل داریم فرزندانمان دریابند ریختن شکر روی کف آشپزخانه آن هم با قصد و غرض، کار اشتباهی است نه اینکه برای همیشه از ما بترسند.

دوباره تکرارش کن

آیا هنگام کودکی خود این اصطلاح را فریاد زده‌اید؟ اصطلاح «دوباره تکرار کن!» را می‌گویم. حالا آن را به عنوان یک بزرگسال آزمایش کنید. نفس عمیقی بکشید، اندکی راه بروید و سپس دوباره به حالت قبلی بر گردید. «بگذارید یک بار دیگر امتحانش کنیم»، من معمولاً وقتی این جمله را بر زبان می‌آورم که متوجه شوم عصبانیتم از حد گذشته و فریادم غیرقابل کنترل شده است. وقتی اوضاع به هم می‌ریزد، همه ما به زمانی برای آرام شدن نیاز داریم – نه فقط پدر و مادرها بلکه حتی کوچولوها. پس به خودتان استراحتی بدهید، استراحتی که طی آن همه افراد خانواده در حالی که به اندازه طول یک دست از یکدیگر فاصله دارند، نشسته و کتاب یا مجله‌ای می‌خوانند یا با اسباب‌بازی و عروسک خود بازی می‌کنند. حتی فقط ۵ دقیقه آرامش نسبی، فضای بهترین را در خانواده ایجاد می‌کند. سپس همه با هم می‌توانید دوباره آزمایش کنید.

یک دور بدوید

آیا همه از دست هم ناراحت و عصبانی هستند؟ برای رفع این حالت، اگر فرزندانتان به اندازه کافی بزرگ هستند، همگی با هم دور خانه بدوید (یا در حیاط یا حتی در پارک) آنچه ابتدا یک تنبیه به نظر می‌رسد، در انتها به یک بازی و دویدن تفریحی و شادی‌آور برای به دست آوردن مثلاً آخرین بستنی چوبی موجود در فریزر، می‌شود. گاهی کمبود فعالیت بدنی و ورزش موجب ذخیره شدن انرژی در کودک می‌شود. پس بدوید تا انرژی کودکان آزاد شود و با این ورزش و فعالیت خود شما هم آن قدر به نفس نفس می‌افتید که دیگر نمی‌توانید سرشان داد بزنید!

به مادر خود تلفن بزنید

وان حمام دارد لبریز می‌شود، فرزندتان داد می‌زند: «مامان!» تلفن زنگ می‌زند و فروشنده وانت دوره گرد نیز سعی دارد جنس نامرغوبی را به شما بفروشد و دست آخر هم پایتان روی یک تکه لِگوی اسباب‌بازی می‌رود! تنها کاری که می‌توانید بکنید این است که از فریاد زدن خودداری کنید. بهترین کاری که من در این موقع می‌توانستم انجام دهم این بود که به مادرم زنگ بزنم و آنچه را فرزندانم انجام می‌دهند برایش شرح دهم و به خندیدنش به این شرایط گوش دهم. چون بدون شک این تماس تأییدی برای این که نفرین کار خودش را کرده است. بله، نفرین مادرتان به شما – که امیدوارم فرزندانی داشته باشی که رفتاری مثل خودت داشته باشند. خب، جرأت داشته باشید! بعد از تخلیه عصبانیت خود (و بعد از اینکه از مادر خود خواستید دیگرنخندد)، می‌توانید نفرین مادرتان را بر گردانید و به فرزندانتان منتقل کنید. اگر در حال و هوای صحبت با مادرتان نیستید (و یا قادر به متوقف کردن خنده او نیستید)، به یکی از دوستان خوب خود زنگ بزنید، ترجیحاً دوستی دارای فرزند و یا دوستی که تواناییهای شما در تربیت فرزند را تحسین می‌کند (نه دوستی که فکر می‌کند شما به خاطر بچه‌دار شدن دیوانه‌اید). به هر کسی زنگ می‌زنید، فردی را انتخاب کنید که اجازه می‌دهد چند لحظه داد بزنید و پرت و پلا بگویید و در دیدن بخشهای خنده‌دار قضیه هم به شما کمک می‌کند. مطمئن باشید همیشه چنین فردی را می‌توانید پیدا کنید.
منبع مقاله:
کندی، میچل، (۱۳۹۰)، گریه کردن ۹۹ توصیه برای شما که به آخر خط رسیده‌اید، برگردان: زهرا جعفری، مشهد: به نشر (انتشارات آستان قدس رضوی)، چاپ اول.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سوال امنیتی: