جمعه - ۱۳۹۷/۰۹/۲۳
صفحه اصلی >> آموزش >> استفتائات >> نظرمراجع درباره دروغ‌بستن به خدا و پیغمبر(ص) و ائمه معصومین (ع) درماه مبارک رمضان

نظرمراجع درباره دروغ‌بستن به خدا و پیغمبر(ص) و ائمه معصومین (ع) درماه مبارک رمضان

نظر۱۰ تن ازمراجع تقلید درباره دروغ‌بستن به خدا و پیغمبر(ص) و ائمه معصومین (ع) درماه مبارک رمضان

شفقنا(پایگاه بین المللی همکاری های خبری شیعه)

یکی ازمواردی که باعث باطل شدن روزه می شود  دروغ‌بستن به خدا و پیغمبر صلى الله علیه و آله و ائمه معصومین علیهم السلام‌ است که از موارد باطل شدن روزه برشمرده می شود

شفقنا نظر حضرات آیات عظام آیت الله سیستانی، وحید خراسانی، صافی گلپایگانی، سبحانی، مکارم شیرازی، نوری همدانی، موسوی اردبیلی، شبیری زنجانی، فیاض، صانعی را در پی دارم

نظرحضرت آیت الله العظمی سیستانی

ـ اگر روزه‏دار به گفتن یا به نوشتن یا به اشاره و مانند اینها به خدا و پیغمبر صلى‏الله‏علیه‏و‏آله‏وسلم و ائمه علیهم‏السلام عمداً نسبتى را بدهد که دروغ است ـ اگر چه فوراً بگوید دروغ گفتم یا توبه کند ـ روزه او ـ بنابر احتیاط لازم ـ باطل است ، و همچنین است ـ بنابر احتیاط مستحب ـ دروغ بستن به حضرت زهرا سلام اللّه‏ علیها و سایر پیغمران و جانشینان آنان .
ـ اگر بخواهد خبرى را که دلیلى بر حجیت او ندارد و نمى‏داند راست است یا دروغ نقل کند ـ بنابر احتیاط واجب ـ باید به نحو نقل بگوید ، و آن را به پیامبر و أئمه علیهم‏السلام مستقیماً نسبت ندهد .
ـ اگر چیزى را به اعتقاد اینکه راست است از قول خدا یا پیغمبر نقل کند و بعد بفهمد دروغ بوده ، روزه‏اش باطل نمى‏شود .

ـ اگر چیزى را که مى‏داند دروغ است ، به خدا و پیغمبر نسبت دهد و بعداً بفهمد آنچه را که گفته راست بوده ، اگر مى‏دانسته که این کار روزه را باطل مى‏کند ، باید ـ بنابر احتیاط لازم ـ روزه را تمام کند و قضاى آن را هم بجا آورد .

ـ اگر دروغى را که دیگرى ساخته عمداً به خدا و پیغمبر و أئمه علیهم‏السلام نسبت دهد ـ بنابر احتیاط لازم ـ روزه‏اش باطل مى‏شود ، ولى اگر از قول کسى که آن دروغ را ساخته نقل کند اشکال ندارد .

ـ اگر از روزه‏دار بپرسند که آیا پیغمبر صلى‏الله‏علیه‏و‏آله‏وسلم چنین مطلبى فرموده‏اند و او جائى که در جواب باید بگوید نه عمداً بگوید بلى ، یا جائى که باید بگوید بلى عمداً بگوید نه ، روزه‏اش ـ بنابر احتیاط لازم ـ باطل مى‏شود .

ـ اگر از قول خدا یا پیغمبر حرف راستى را بگوید بعد بگوید دروغ گفتم ، یا در شب به دروغ به آنان نسبتى بدهد و فرداى آن که روزه مى‏باشد بگوید آنچه دیشب گفتم راست است ـ بنابر احتیاط ـ روزه‏اش باطل مى‏شود ، مگر آنکه مقصودش بیان حال خبرش باشد

نظرحضرت آیت الله العظمی وحید خراسانی

ـ اگر روزه دار به گفتن یا به نوشتن یا به اشاره و مانند اینها به خدا و پیغمبر (صلى الله علیه وآله وسلم) و ائمّه معصومین (علیهم السلام) عمداً خبرى را به دروغ نسبت بدهد، اگر چه فوراً بگوید دروغ گفتم یا توبه کند روزه او باطل است، و نسبت دادن به دروغ به سایر پیغمبران و اوصیاى آنان على نبینا و آله و علیهم السلام بنابر احتیاط واجب روزه را باطل مى کند، مگر این که آن نسبت برگردد به خداوند متعال که در این صورت روزه اش باطل است، و همچنین است نسبت دادن به دروغ به حضرت زهراء (علیها السلام)، مگر این که آن نسبت برگردد به خداوند متعال و حضرت رسول (صلى الله علیه وآله وسلم) و ائمّه (علیهم السلام)، که در این صورت روزه اش باطل است.

ـ اگر بخواهد خبرى را که نمى داند راست یا دروغ است و دلیلى بر اعتبار آن ندارد نقل نماید، بنابر احتیاط واجب باید از کسى که آن خبر را گفته، یا مثلا از کتابى که آن خبر در آن نوشته شده نقل نماید.

ـ اگر خبرى را به اعتقاد این که راست است به خدا یا پیغمبر (صلى الله علیه وآله وسلم) یا ائمّه (علیهم السلام)نسبت بدهد، و بعد بفهمد دروغ بوده، روزه اش باطل نمى شود.

ـ اگر بداند دروغ بستن به خدا و پیغمبر (صلى الله علیه وآله وسلم) و ائمّه (علیهم السلام) روزه را باطل مى کند و چیزى را که مى داند دروغ است به آنان نسبت دهد و بعد بفهمد آنچه را که گفته راست بوده، روزه اش باطل است، و بنابر احتیاط واجب بقیه روز را امساک کند.

ـ اگر دروغى را که دیگرى ساخته عمداً به خدا و پیغمبر (صلى الله علیه وآله وسلم) و ائمّه (علیهم السلام)نسبت دهد، روزه اش باطل مى شود، ولى اگر از قول کسى که آن دروغ را ساخته نقل کند، روزه اش باطل نمى شود.

ـ اگر از روزه دار بپرسند که آیا پیغمبر (صلى الله علیه وآله وسلم) و یا یکى از ائمّه (علیهم السلام) چنین مطلبى فرموده اند، و او جایى که در جواب باید بگوید: نه، عمداً بگوید: بلى، یا جایى که باید بگوید: بلى، عمداً بگوید: نه، روزه اش باطل مى شود.

ـ اگر از قول خدا یا پیغمبر (صلى الله علیه وآله وسلم) یا یکى از ائمّه (علیهم السلام) حرف راستى را بگوید، بعد بگوید: دروغ گفتم، یا در شب دروغى را به آنان نسبت دهد و فرداى آن روز که روزه مى باشد بگوید: آنچه دیشب گفتم راست است، روزه اش باطل مى شود.

نظر حضرت آیت الله العظمی صافی گلپایگانی

– اگر روزه‎دار به گفتن یا به نوشتن یا به اشاره و مانند اینها به خدا و پیغمبران و ائمه: عمداً نسبت دروغ بدهد، اگر چه فوراً بگوید دروغ گفتم یا توبه کند روزه او باطل است. و بنابر احتیاط واجب نسبت دروغ به حضرت زهراء علیهاالسلام و به جانشینان پیغمبران گذشته هم همین حکم را دارد.

– اگر بخواهد خبری را که نمی‎داند راست است یا دروغ نقل کند بنابر احتیاط واجب باید از کسی که آن خبر را گفته، یا از کتابی که آن خبر در آن نوشته شده نقل نماید.

– اگر چیزی را به اعتقاد این که راست است از قول خدا یا پیغمبر نقل کند و بعد بفهمد دروغ بوده، روزه‎اش باطل نمی‎شود.

– اگر بداند دروغ بستن به خدا و پیغمبر روزه را باطل می‎کند و چیزی را که می‎داند دروغ است به آنان نسبت دهد و بعداً بفهمد آنچه را که گفته راست بوده، روزه‎اش باطل است و در ماه رمضان باید تا مغرب از آنچه روزه را باطل می‎کند خودداری کند، ولی کفاره بر او واجب نمی‎شود.

-اگر دروغی را که دیگری ساخته عمداً به خدا و پیغمبر صلی الله علیه و آله و جانشینان پیغمبر نسبت دهد روزه‎اش باطل می‎شود ولی اگر از قول کسی که آن دروغ را ساخته نقل کند اشکال ندارد.

– اگر از روزه‎دار بپرسند که آیا پیغمبر صلی الله علیه و آله چنین مطلبی فرموده‎اند و او جایی که در جواب باید بگوید نه، عمداً بگوید بلی، یا جایی که باید بگوید بلی عمداً بگوید نه، روزه‎اش باطل می‎شود.

– اگر از قول خدا یا پیغمبر صلی الله علیه و آله حرف راستی را بگوید، بعد بگوید دروغ گفتم، یا در شب دروغی را به آنان نسبت دهد و فردای آن، که روزه می‎باشد بگوید آنچه دیشب گفتم راست است، روزه‎اش باطل می‎شود.

نظرحضرت آیت الله العظمی سبحانی

– اگر روزه دار به گفتن یا به نوشتن یا به اشاره و مانند اینها به خدا و پیغمبر و جانشینان آن حضرت عمداً نسبت دروغ بدهد. اگرچه فوراً بگوید دروغ گفتم یا توبه کند; بنابر احتیاط واجب روزه او باطل است. و احتیاط واجب آن است که اگر دروغ بر حضرت زهرا(علیها السلام) و سایر پیغمبران و جانشینان آنان بازگشت به دروغ بر خدا و رسول و ائمه(علیهم السلام)باشد، در این حکم با آنها فرقى ندارند.

– اگر بخواهد خبرى را که نمى داند راست است یا دروغ نقل کند، بنابر احتیاط واجب باید از کسى که آن خبر را گفته یا از کتابى که آن خبر در آن نوشته شده نقل نماید.

– اگر چیزى را به اعتقاد این که راست است از قول خدا یا پیغمبر نقل کند و بعد بفهمد دروغ بوده، روزه اش باطل نمى شود.

–  اگر بداند دروغ بستن به خدا و پیغمبر روزه را باطل مى کند و چیزى را که مى داند دروغ است به آنان نسبت دهد و بعداً بفهمد آنچه را که گفته راست بوده، روزه اش باطل است.

– اگر دروغى را که دیگرى ساخته عمداً به خدا و پیغمبر(صلى الله علیه وآله وسلم) و جانشینان پیغمبر(صلى الله علیه وآله وسلم) نسبت دهد روزه اش باطل مى شود، ولى اگر از قول کسى که آن دروغ را ساخته نقل کند اشکال ندارد.
ـ دروغ بستن به خدا و پیامبر (صلى الله علیه و آله) و امامان (علیهم السلام)

نظرحضرت آیت الله العظمی مکارم شیرازی

ـ هرگاه روزه دار دروغى به خدا و پیغمبر اکرم(صلى الله علیه وآله) و جانشینان معصوم او(علیهم السلام) نسبت دهد خواه با گفتن باشد، یا نوشتن، یا اشاره و مانند آن، بنابراحتیاط واجب روزه اش باطل مى شود، هر چند بلافاصله توبه کند. دروغ بستن به سایر انبیا و فاطمه زهرا(علیها السلام) نیز همین حکم را دارد.

ـ هرگاه بخواهد خبرى را نقل کند که از راست یا دروغ بودن آن اطّلاعى ندارد، باید از کسى که آن خبر را گفته، یا از کتابى که در آن نوشته شده نقل نماید، مثلاً بگوید: فلان راوى چنین مى گوید و یا در فلان کتاب چنان نوشته شده است که پیامبر(صلى الله علیه وآله) فرمود…

– اگر چیزى را به اعتقاد این که راست است از قول خدا یا پیغمبر(صلى الله علیه وآله)نقل کند و بعد بفهمد دروغ بوده روزه اش صحیح است، ولى بعکس اگر چیزى را دروغ مى دانست و به خدا و پیغمبر نسبت داد و بعداً معلوم شد صحیح بوده، روزه اش اشکال دارد.

–  اگر دروغى را که دیگرى ساخته عمداً به خدا و پیغمبر نسبت دهد روزه اش اشکال دارد.

–  اگر از شخص روزه دار سؤال کنند که آیا پیغمبر اکرم(صلى الله علیه وآله) چنین مطلبى را فرموده، و او عمداً بگوید: آرى، در حالى که پیغمبر(صلى الله علیه وآله) نگفته باشد، یا بگوید: نه، درحالى که پیغمبر(صلى الله علیه وآله) گفته باشد، روزه اش اشکال دارد.

–  اگر در نقل احکام شرعیّه عمداً دروغ گوید، مثلاً واجبى را غیر واجب و حرامى را حلال ذکر کند، اگر منظورش نسبت دادن آن حکم به خدا یا پیغمبر(صلى الله علیه وآله)باشد، روزه اش اشکال دارد و اگر قصدش نسبت دادن فتوا به مجتهد است کار حرامى کرده، امّا روزه اش باطل نمى شود و کسى که بدون اطّلاع، حکم مشکوکى را نقل مى کند، نیز همین حکم را دارد.

نظرحضرت آیت الله العظمی نوری همدانی

– اگر روزه دار به گفتن یا به نوشتن یا به اشاره و مانند اینها به خدا و پیغمبر(ص) و جانشینان آن حضرت(ع) عمداً نسبت دروغ بدهد. اگر چه فوراً بگوید دروغ گفتم یا توبه کند،روزه او باطل است.و احتیاط.اجب آن است که حضرت زهراسلام الله علیها و سایر پیغمبران و جانشینان آنان هم در این حکم فرقی ندارند.

–  اگر بخواهد خبری را که نمی داند راست است یا دروغ نقل کند، بنابر احتیاط واجب باید از کسی که آن خبر را گفته، یا از کتابی که آن خبر در آن نوشته شده نقل نماید.

– اگر چیزی را به اعتقاد این که راست است از قول خدا یا پیغمبر نقل کند و بعد بفهمد دروغ بوده، روزه اش باطل نمی شود.

–  اگر بداند دروغ بستن به خدا و پیغمبر روزه را باطلمیکند و چیزی را که می داند دروغ است به آنان نسبت دهد و بعداً بفهمد آنچه را که گفته راست بوده، روزه اش باطل است و در ماه رمضان تا مغرب از آنچه روزه را باطل می کند خودداری نماید.

– اگر دروغی را که دیگری ساخته عمداً به خدا و پیغمبر و جانشینان پیغمبر نسبت دهد روزه اش باطل می شود، ولی اگر از قول کسی که آن دروغ را ساخته نقل کند اشکال ندارد.

– اگر از روزه دار بپرسند که آیا پیغمبر ۰صلی الله علیه و آله و سلم) چنین مطلبی فرموده اند و او جائی که در جواب باید بگوید نه، عمداً بگوید بلی یا جائی که باید بگوید بلی عمداً بگوید نه، روزه اش باطل نمی شود.

– اگر از قول خدا یا پیغمبر حرف راستی را بگوید بعد بگوید دروغ گفتم، یا در شب دروغی را به آنان نسبت دهد و فردای آن که روزه می باشد بگوید آنچه دیشب گفتم راست است، روزه اش باطل می شود.

نظرحضرت آیت الله العظمی موسوی اردبیلی

– اگر روزه دار با گفتن یا با نوشتن یا با اشاره و مانند آنها به خدا و پیامبر(صلى الله علیه وآله) و جانشینان آن حضرت(علیهم السلام) عمداً نسبت دروغ بدهد، اگرچه فوراً بگوید: «دروغ گفتم» یا توبه کند، روزه او باطل است و بنابر احتیاط واجب حضرت زهرا(علیها السلام) و سایر پیامبران و جانشینان آنان(علیهم السلام) نیز همین حکم را دارند .

– اگر بخواهد خبرى را که نمى داند راست است یا دروغ نقل کند، بنابر احتیاط واجب باید از کسى که خبر را گفته یا از کتابى که آن چیز در آن نوشته شده نقل نماید، لکن اگر خودش نیز خبر بدهد، روزه او باطل نمى شود.

– اگر چیزى را با اعتقاد به این که راست است از قول خدا یا معصومان(علیهم السلام) نقل کند و بعد بفهمد دروغ بوده، روزه اش باطل نمى شود.

– اگر بداند دروغ بستن به خدا و معصومان(علیهم السلام) روزه را باطل مى کند و چیزى را که مى داند دروغ است به آنان نسبت دهد و بعد بفهمد آنچه را که گفته راست بوده، به احتیاط واجب باید آن روز را امساک کند و سپس روزه را قضا نماید.

– اگر دروغى را که دیگرى ساخته عمداً به خدا و معصومان(علیهم السلام)نسبت دهد روزه او باطل مى شود ولى اگر از قول کسى که آن دروغ را ساخته نقل کند، اشکال ندارد.

–  اگر از روزه دار بپرسند: «آیا پیامبر(صلى الله علیه وآله) چنین مطلبى فرموده اند؟» و او جایى که در جواب باید بگوید: «نه»، عمداً بگوید: «بلى»، یا جایى که باید بگوید: «بلى»، عمداً بگوید: «نه»، روزه او باطل مى شود.

–  اگر از قول خدا یا معصومان(علیهم السلام) حرف راستى را بگوید و بعد بگوید: «دروغ گفتم» یا در شب دروغى را به آنان نسبت دهد و فرداى آن روز که روزه مى باشد بگوید: «آنچه دیشب گفتم راست است»، روزه او باطل مى شود

– نسبت دادن دروغ به خدا و معصومان(علیهم السلام) از روى شوخى، به نحوى که به هیچ وجه معناى آن را قصد نکند و شوخى بودن آن براى شنونده و گوینده معلوم باشد، هر چند بى ادبى است ولى روزه را باطل نمى کند.

نظر حضرت آیت الله العظمی شبیری زنجانی

– اگر روزه‌دار به گفتن یا نوشتن یا به اشاره و مانند اینها به خدا یا پیامبر اسلام صلى الله علیه و آله یا یکى از امامان معصوم علیهم السلام عمداً نسبتى را بدهد که دروغ است؛ اگر چه فوراً بگوید: دروغ گفتم یا توبه کند، روزه او باطل است، بلکه اگر به حضرت زهرا علیها السلام و سایر پیامبران و جانشینان ایشان علیهم السلام هم به دروغ نسبتى بدهد بنابر احتیاط روزه او باطل مى‌شود.

– اگر بخواهد خبرى را که نمى‌داند راست است یا دروغ، نقل کند، بنابر احتیاط نباید به خداوند یا پیامبر صلى الله علیه و آله یا امام علیه السلام نسبت دهد، بلکه باید مثلًا چنین بگوید: چنین روایت شده است.

– اگر چیزى را به اعتقاد این که راست است از قول خدا یا پیغمبر یا امام نقل کند و بعد بفهمد دروغ بوده، روزه‌اش باطل نمى‌شود.

– اگر بداند دروغ‌بستن به خدا و پیغمبر صلى الله علیه و آله و امام علیه السلام روزه را باطل مى‌کند و چیزى را که دروغ مى‌داند به آنان نسبت دهد روزه‌اش باطل مى‌شود، و اگر در ماه رمضان باشد باید در بقیه روز امساک کند، و اگر بعداً بفهمد که آنچه را گفته راست‌ بوده، همانند کسى است که قصد روزه نکرده باشد که تفصیل آن در مسأله‌هاى ۱۵۶۳ و ۱۵۷۳ و ۱۵۷۴ گذشت.

– اگر دروغى را که دیگرى ساخته عمداً به خدا و پیغمبر و امام نسبت دهد روزه‌اش باطل مى‌شود؛ ولى اگر از قول کسى که آن دروغ را ساخته نقل کند اشکال ندارد.

– اگر از روزه‌دار بپرسند که آیا پیغمبر یا امام چنین مطلبى فرموده‌اند؟
و او جایى که در جواب باید بگوید: نه، عمداً بگوید: بله؛ یا جایى که باید بگوید: بلى، عمداً بگوید: نه، روزه‌اش باطل مى‌شود.

– اگر از قول خدا یا پیغمبر یا امام حرف راستى را بگوید، بعد بگوید:دروغ گفتم، یا در شب دروغى را به آنان نسبت دهد و فرداى آن که روزه مى‌باشد بگوید:آنچه دیشب گفتم راست است، روزه‌اش باطل مى‌شود.

نظر حضرت آیت الله العظمی فیاض

– دروغ بستن به خدا یا پیغمبر یا ائمه، بلکه بنابر احتیاط واجب به سایر انبیاء واوصیاء روزه راباطل مى‏کند چه در مورد حلال وحرام وچه در مورد داستانها و مواعظ باشد. اگر روزه‏دار از خدا یاپیامبر| یا ائمه خبرى را به نیت راست‏بودن نقل کند ودر واقع دروغ باشد، روزه او باطل‏نمى‏شود، واگر به قصد دروغ بگوید ودر واقع راست باشد، روزه باطل مى‏شود، چه دروغگو بلا فاصله ‏از دروغ خود برگردد ویا پشیمان شود و یا توبه کند یا نه، و چه آن دروغ در کتابى نوشته شده باشد یا نه، پس در صورتى که بداند دروغ است نمى‏تواند بگوید: پیغمبر اکرم| در کتاب کافى یا امام صادق‏× ‏در وسائل چنین فرموده‏اند. ولى اگر بگوید: چنین مطلبى مثلاً از پیامبر اکرم در کتاب فلانى روایت‏شده مانعى ندارد، و اما در صورتى که گمان کند یا احتمال دهد که دروغ باشد، نمى‏تواند بطور قطع خبردهد، اما اگر چنین کرد روزه بنابراقرب باطل نمى‏شود، ولى بهتر است که احتیاط را مراعات نماید.

– اگر دروغ بگوید وکلامش متوجه کسى نباشد ویا متوجه فردى باشد که نمى‏فهمد، دراین صورت بطلان روزه‏اش محل اشکال است ولى احتیاط ترک‏نشود.(

نظرحضرت آیت الله العظمی صانعی

-اگر روزه دار با گفتن یا با نوشتن یا با اشاره و مانند اینها به خدا و پیامبر (صلى الله علیه وآله ) و جانشینان آن حضرت، عمداً نسبت
دروغ بدهد، اگرچه فوراً بگوید در وغ گفتم یا توبه آند، روزه او باطل است، و بنا بر احتیاط واجب، حضرت زهر ا (علیها السلام ) و سایر پیامبران وجانشینان آنان هم در این حکم، فرقى ندارند.

-اگر آسى بخواهد خبرى را آه نمى داند راست است یا دروغ نقل آند، بنا بر احتیاط واجب، باید از آسى آه آن خبر را گفته، یا
از آتابى آه آن خبر در آن نوشته شده، نقل نماید; لیکن اگر خودش هم خبر بدهد، روزه اش باطل نمى شود.

-اگر روزه دار چیزى را به اعتقاد اینکه راست است، از قول خدا یا پیامبر (صلى الله علیه وآله ) نقل آند و بعد بفهمد آه دروغ بوده،
روزه اش باطل نمى شود.

-اگر بداند دروغ بستن به خدا و پیامبر (صلى الله علیه وآله )، روزه را باطل مى آند و چیزى را آه مى داند دروغ است به آنان نسبت
دهد و بعداً بفهمد آنچه را آه گفته راست بوده، روزه اش صحیح است.

-اگر روزه دار دروغى را آه دیگرى س اخته عمداً به خدا و پیامبر (صلى الله علیه وآله )و جانشینان ایشان نسبت دهد، روزه اش باطل
مى شود، ولى اگر از قول آسى آه آن دروغ را ساخته نقل آند، مبطل روزه نیست.

-اگر از روزه دار بپرسند آه آیا پیامبر (صلى الله علیه وآله ) چنین مطلبى فرموده اند و او ج ایى آه در جواب باید بگوید نه، عمداً
بگوید بلى، یا جایى آه باید بگوید بلى، عمداً بگوید نه، روزه اش باطل مى شود.

-اگر از قول خدا یا پیامبر (صلى الله علیه وآله ) حرف راستى را بگوید بعد بگوید دروغ گفتم، یا در شب دروغى را به آنان نسبت دهد
و فرداى آن روز که روزه است بگوید آنچه دیشب گفتم راست است، روزه اش باطل مى شود.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سوال امنیتی: