یکشنبه - ۱۳۹۷/۰۴/۳۱
صفحه اصلی >> آموزش >> عقاید >> همسویى با عقاید توحیدى

همسویى با عقاید توحیدى

پیامبر، قبل از نبوت، چه دینى داشت؟
بى‏شک پیغمبر گرامى اسلام صلى‏الله‏علیه‏وآله، قبل از بعثت، یکتاپرست بود و از هر نوع شرک، پاک بود. او، هرگز بر بت سجده نکرد و تاریخ زندگى او نیز این موضوع را نشان مى‏دهد. هنگامى که در نوجوانى، «بحیرا» او را به لات و عزى قسم داد، محمد صلى‏الله‏علیه‏وآله، آن دو را مبغوض‏ترین چیز براى خود برشمرد.۱ از امیرمؤمنان علیه‏السلام درباره رسول خدا صلى‏الله‏علیه‏وآله سؤال شد که آیا وى بتى را – حتى براى یک بار – عبادت کرده است؟ حضرت فرمود: خیر. سؤال شد که آیا خمر نوشیده است؟ فرمود: خیر.۲
مورخ نامى، ابن اسحاق مى‏گوید: «رسول خدا صلى‏الله‏علیه‏وآله در حالى به جوانى رسید که خداوند او را مراقبت کرده، از پلیدى‏هاى جاهلى حفاظت مى‏کرد؛ زیرا اراده آن داشت تا کرامت رسالت به او دهد».۳
درباره آیین او پیش از نبوت، دیدگاه‏هاى زیر مطرح مى‏باشند:
۱. برخى او را پیرو آیین مسیح علیه‏السلام مى‏دانند؛ زیرا قبل از بعثت پیامبر صلى‏الله‏علیه‏وآله، آیین رسمى و غیرمنسوخ، آیین مسیح علیه‏السلام بوده است.
۲. گروهى او را پیرو آیین ابراهیم علیه‏السلام، مى‏دانند؛ زیرا او «شیخ الانبیاء» و پدر پیامبران است و در بعضى از آیات قرآن، از آیین اسلام، به عنوان آیین ابراهیم علیه‏السلام یاد شده است.۴ گرایش حنیفى (یکتا پرستى) از گرایش‏هاى شناخته شده در مکه بود و در میان قریش و به ویژه بنى‏هاشم، پیروانى داشت و عده‏اى خود را ابراهیمى مذهب مى‏دانستند و این گفته ابن اسحاق را که پیامبر پیش از بعثت، بر دین قومش بود، مى‏توان در این راستا تفسیر کرد.۵
۳. بعضى نیز گفته‏اند که آیین او، بر ما روشن نیست!
۴. پیامبر صلى‏الله‏علیه‏وآله برنامه خاصى از سوى خداوند داشته که بر طبق آن عمل مى‏کرده است و در حقیقت، آیین وى، مخصوص خودش بوده است و این آیین، تا زمانى که اسلام بر او نازل شد، ادامه داشت. شاهد این سخن، حدیثى از نهج‏البلاغه است. امام على علیه‏السلام مى‏فرماید: «و لقد قرن الله به صلى الله علیه و آله من لدن ان کان فطیما اعظم ملک من ملائکته یسلک به طریق المکارم و محاسن اخلاق العالم لیله و نهاره…؛۶ خداوند از آن زمان که رسول خدا از شیر باز گرفته شد، بزرگ‏ترین فرشته‏اش را قرین وى ساخت تا شب و روز، او را به راه‏هاى مکارم و اخلاق نیک، سوق دهد».
مأموریت چنین فرشته‏اى، دلیل بر وجود یک برنامه اختصاصى است. شاهد دیگر، این که در هیچ تاریخى نقل نشده است که پیغمبر اسلام صلى‏الله‏علیه‏وآله در معابد یهود و مسیحیت و یا در معبد مذهب و مکتب دیگرى مشغول عبادت شده باشد و در عین حال، پیوسته خط صحیح توحید را ادامه مى‏داد و به اصول اخلاقى و عبادت الهى سخت پاى‏بند بود. روایات متعددى نیز در منابع اسلامى آمده است که نشان مى‏دهد علامه مجلسى معتقد است که از زمانى که حضرت محمد صلى‏الله‏علیه‏وآله به رشد عقلى رسید، پیامبر بود. به اعتقاد او، پیامبر اسلام صلى‏الله‏علیه‏وآله، قبل از رسالت، داراى مقام نبوت بود و فرشتگان گاهى با او سخن مى‏گفتند و او، صداى آنها را مى‏شنید و گاهى در رؤیاى صادقه، به او الهام الهى مى‏شد و بعد از چهل سال، به مقام رسالت رسید و قرآن و اسلام، رسماً بر او نازل شد.۷
میرزاى قمى مى‏نویسد: حق این است که پیامبر اسلام، پیش از بعثت، براساس دین خودش عبادت مى‏کرد؛ چون آن حضرت از همه پیامبران برتر است و اگر پیامبر اسلام تا چهل سالگى پیامبر نباشد، در این صورت، حضرت عیسى و حضرت یحیى، از آن حضرت برتر خواهند بود؛ چون حضرت عیسى و حضرت یحیى، در کودکى پیامبر بودند.۸
ابن ابى‏الحدید، روایتى را از حضرت امام باقر علیه‏السلام چنین نقل مى‏کند:
خداوند، بر همه پیامبران خود، فرشتگانى را گماشته است. مأموریت این فرشته‏ها، محافظت از اعمال آنها و تبلیغ رسالت مى‏باشد. خداوند از آن زمان که حضرت محمد صلى‏الله‏علیه‏وآله از شیر گرفته شد، فرشته بزرگى را بر آن حضرت گماشت. این فرشته، آن جناب را به سوى نیکى و اخلاق خوب، هدایت مى‏کرد و از بدى‏ها و اخلاق بد، باز مى‏داشت و همین فرشته بود که پیش از آن که آن حضرت به درجه رسالت برسد، او را با «السلام علیک یا رسول الله» صدا مى‏کرد و پیامبر هنوز جوان بود که با این جمله صدا زده مى‏شد.۹
اگر پیروى پیامبر از حضرت ابراهیم علیه‏السلام را بپذیریم، این پیروى، به معناى التزام پیامبر به شریعت ابراهیم علیه‏السلام نیست؛ بلکه به معناى همسویى در عقاید، یعنى توحیدى بودن است و این مسئله، وصف دین حضرت موسى علیه‏السلام و حضرت عیسى علیه‏السلام نیز بوده است که همه به ادیان ابراهیمى معروف بوده‏اند.
با توجه به برگزیدن پاسخ چهارم، این نکته را مى‏توان یادآور شد که با یقین، نمى‏توان آیینى را براى پیش از دوران بعثت پیامبر برشمرد؛ امّا محمد صلى‏الله‏علیه‏وآله، مؤمن موحدى بود که خدا را مى‏پرستید و نسبت به آن چه که برایش شریعت الهى و دین حنیف ابراهیمى بود و همچنین نسبت به آن چه که خردش رهنمون مى‏ساخت، پاى‏بند بود. او، برترین و کامل‏ترین خلق در خلقت، رفتار و خرد بود و برترین فرشته نیز او را تعلیم مى‏داد و به محاسن اخلاق، راهنمایى‏اش مى‏کرد.۱۰

پی نوشت ها:

۱. بیهقى، دلایل النبوه، ج ۲، ص ۳۵.
۲. سبل الهدى و الرشاد، ج ۲، ص ۲۰۰.
۳. سیره ابن اسحاق، ص ۷۸، ابن هشام، السیره النبویه، ج ۱، ص ۱۸۳.
۴. حج، آیه ۷۸.
۵. ر.ک: رسول جعفریان، سیره رسول خدا، ص ۲۵۳.
۶. نهج البلاغه، فیض الاسلام، خطبه ۲۳۴.
۷. مجلسى، بحارالانوار، ج ۱۸، ص ۲۷۱.
۸. میرزاى قمى، قوانین الاصول، ج ۱، ص ۲۵۵ (چاپ سنگى)
۹. شرح نهج البلاغه، ابن ابى‏الحدید، ج ۱۳، ص ۲۰۷.
۱۰. الصحیح، ج ۲، ص ۱۹۷.

نویسنده:محمدباقر پورامینى
منبع:ماهنامه پرسمان

۳ نظرات

  1. محتوا و مطالبی که به اشتراک میزارید بسیار آموزنده ست

  2. مطلب جالب و فوق العاده ای بود بیشتر از این مطالب در سایت قراردهید..

  3. محتوای سایت کاملا کاربردی و مفید است امیدوارم در کارتون موفق باشید..

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سوال امنیتی: